Huset på Vie

 

Det har alltid vore der. Nett der vegen frå elva kjem opp over bøen, forbi fjøsen og hønsehuset til det kvite huset med sprossar og veranda, og møter vegen frå juletreskogen. Juletreskogen der Sjur kvar desember tenner bål og lagar gløgg, og folk kjem og lagar stiar mellom grantrea. Sagmugg og ein frisk oransje avkappa og forlatt stubbe. Hestemøkk og bjøller og julenek og snø. Og regn. Og det her er den finaste plassen for tåke, flate bøar og steile fjell. Eg veit det går ein sti oppetter der, heilt til toppen, forbi blåbærlyng og blåklokker, bregner og mose og små lysegrøne klissete bjørkeblad. Og utsyn over det heile, alle plassane eg kjenner. Eg har aldri visst kven som budde i dette huset. Har kanskje alltid tenkt at det er tomt, då eg gjekk forbi hand i hand med morfar etter å ha vore på tur til fossen, då eg kjørte forbi og var bilsjuk i den røykfylte bilen til mora til venninna mi, alle dei gangane eg har jogga forbi i all slags vær, aleine eller med mamma trippande og hoppande eit halvt steg foran meg, då eg rusla forbi ved sida av bestevenninna mi og vogna med den nye babyen hennar, då eg skulle på åpen gard i det kvite huset med sprossar og veranda og gå i fjøset og hønsehuset. Og stallen. Eg saknar det slik. Det huset. Å komme forbi. Å vite at eg skal komme forbi igjen. Eg saknar alt det veret. Eg saknar alle dei folka som veit om dette huset. Forresten finst ikkje huset meir. Eg har blitt fortalt at det er rive. No ser ein berre rett inn på sandtaket som ligg bak. Men eg saknar det likevel. Eg saknar den råtne snøen, den bratte stien, vinden over bøane, turgåerane med sine korte nikk, eg saknar den ugennomtrengelege gråkvite himmelen.

Inne i huset. Om det stod litt opp i fjellsida ville utsikten vore annleis. Viefjellet ligg som ein stor hard stabil klump, like traust som Dovre. Det står der, som ei trygg mor som berre er der, i tilfelle du treng ho, som held seg i bakgrunnen men nikkar betryggande mot deg om du snur deg og kikkar over skuldra. Her inne kan ein sitje ved eit bord inntil vindauget og drikke kaffi og kjenne sola varme den eine underarmen, gjere dei små lyse håra gyldne og magiske. Slik at alt det vanskelege fordampar ei lita stund og berre kjensla av stille sit att. Nakken er litt anstrengt, men skuldrane avslappa, og nakken kan nok godt gje slipp den óg om berre sola får varme litt lenger.

 

Huset